Co-vergistingsinstallatie (“bio”gasinstallatie).


De Stichting, zoals reeds vermeld bij haar welkomst woord, zet zich in voor het behoud van het Halsters Laag en het buitengebied Wouw. Aan de Luienhoekweg te Moerstraten is een co-vergistingsinstallatie verrezen die wederom groter wil worden. De wens van dit bedrijf is om van 25.000 ton te vergisten materiaal per jaar te gaan naar 50.000 ton. Dit is volgens de stichting een zorgelijke en ongewenste ontwikkeling, juist vanwege de natuur- en landschappelijke waarden die dit gebied kent.
Van elders worden enorm veel grondstoffen aangevoerd om zo de installatie te laten draaien op poep en co-producten: veelal gewoon geteelde producten als mais en soja (nog steeds heeft dit bedrijf 12.000 ton mais opgegeven als benodigd co-product). Men wil nu “milieuvriendelijker” bermgras toevoegen als co-product, maar dergelijke grassen zijn vervuild en dat komt uiteindelijk in het eindproduct van de vergister, het “digestaat”, terecht. Vervuild digestaat komt op het land en zo weer in de voedselketen. De koe eet van het land en de mens eet en drinkt weer van de koe. In Duitsland zijn dergelijke zaken al lang bekend. U kunt bijvoorbeeld via Google het programma terugkijken door de volgende zoekwoorden in te toetsen: reporter, uitzending gemist, biogas de beerput, 16 november 2012. “Biogas, de beerput”
 
Ook “gras” afkomstig uit natuurgebieden hoort thuis in natuurgebieden en niet in de vergisters. Deze co-vergistingsinstallatie is gebouwd in een gebied met agrarische- en natuurlijke landschappelijke waarden zoals: Groenblauwe mantel, coulisselandschap, struweel vogelbiotoop, gelegen pal naast het Pottersbos en vlak naast de EHS en zeer dichtbij de Natte Natuurparel “Het Halsters Laag”. Het landschap is kapot. Met enkele aangeplante haagjes denkt men dit probleem opgelost te hebben, maar ondertussen staat er een grote “bio” gasinstallatie en de bewoners uit de (nabije) omgeving hebben te maken met steeds meer verkeersbewegingen van zeer zwaar vrachtverkeer zoals 40-tonners. En zo verworden mooie landelijke weggetjes, waar graag gerecreëerd wordt, tot zeer brede wegen die vrachtverkeer aankunnen en dient alles door de dorpen van en rondom deze gebieden afgewikkeld te worden.
Inmiddels is al lang duidelijk dat deze installaties niet groen zijn (zelfs bij Brussel) ,maar de subsidiestroom (“SDE”) blijft maar doorgaan. Vele miljoenen belastinggeld gaan naar dit soort projecten, die oorspronkelijk bedoeld waren om zeer kleinschalig van nut te zijn.
Het opwekken van elektriciteit (via gas) is geen agrarische activiteit en hoort, los van het concept biogas dat o.i. niet groen is, niet thuis in het nog kostbare overgebleven buitengebied. De stichting voert momenteel procedures tegen deze uitbreidingswens.
De agrariër is een gasprocesoperator geworden zonder echt noemenswaardige chemische studie....